پر می شوم از هوای تو

مهر تو بوی باران

و نفس خاک را زنده می کند

روی دیوار گلی

سایه کرده بود

پسرک دستی به باد

تکان داد

و بادبادک

غم تنهایی سایه را پر کرد

دنیای اطرافت

کجاست

روزگار مهربانیت

فکر تو خفته

فکر تو مور مور

فکر تو به طیاره ای می ماند

به طیاره ای که به زمین دلخوش کرده

سالها پیش

دفتر خاطراتم را نیمه رها کردم

و تنها

گلبرگهای خشک محمدی را

یادگار سهم تنهائی ام کردم

این که نیمه تنگ این راه

به کجا ختم می شود

و تو قرار است

قافله کدام پنجره را لخت کنی

خسته ام می کند

آن شب بارانی

آن شب حس برانگیز بی تابی

به فردای گلبرگ نازک بنفشه

که از باران دیشب به نازکی لطافتش

جسارت شده بود

یا بر تقدیر بارانی که سخت می بارید

و به آسمانی بودنش می نازید

و پیک الهی بود

به چه اندیشیدم

در آن سکوت رویایی

به بنفشه ای و امید شبنمی

به گلدان و خاک خیس خورده ای

به چه اندیشیدم

خوب می دانم

به تو اندیشیدم 

اول از خدا نوشتم

                           که بزرگ است و پناهی

دیگر از عشق نوشتم

                         که الهی تو همانی

بعد از مدتی آمدم راستش قصد قدرت نمایی ندارم ادعایی هم ندارم چون نوشتن راهی است بس بزرگ و مقدس بنده با دلم می نویسم ولی دوست دارم در کنار دوستان بزرگوار وبلاگیم باشم تا در روزگاری نزدیک دلم را بهتر بنویسم

هم حتی مرا بسوی تو نشانه نمی گیرد

چهره بردار و برو

فقط مسافت راه افزوده می شود اگر تو باشی

گلهای رز را در گلدان شمردم

و به تلاش بی فایده صبح خندیدم

همان زمان بود

که دیگر به تولد دوباره ای

شاد نشدم

و با دستمال تنفر

سرخی لبانم را پاک کردم

 احساس می کنم

به جایی تعلقی ندارم

حتی به همین نزدیکی

ماه دیشب به قهقه ی ستاره پشت کرده بود

با واژه هایش بیگانگی می کرد

جایی برای قهرمان داستانش نبود و

کلمات در میان پیچیدگی جملات سرگردان بودند

دستانم را که دراز کردم

چند تکه احساس بنفش چیدم

زمین خیس بود

چند قطره آب از برگ چکید

صورتم طراوت باران گرفت

خوب که نگاه کردم

شوخی گنجشکی بود که پرش

از باران دیشب خیس شده بود

خورشید چشمکی زد

و جلب توجهی کودکانه

مرا آسمانی کرد

عینک ذره بینی اش را به چشم می زند

و خود را به طاقچه پر از خاطرات می رساند

در آن هنگام که ماه نقره فام

سیاهی آسمان را جلا می دهد

نگاهش به شمعدانی های غبار گرفته

از حسرت می افتد

پیچ رادیو را می چرخاند

ای ایران         ای مرز پر گهر...

غرق گذشته های دور که می شود

جیر جیر صندلی تاب دار

خاطراتش را به عقب و جلو می کشاند

با گوشه پیراهن گلدارش

 مونس تنهایی اش را بر گونه چروکیده اش می کشاند

و مثل همیشه ها

به آن سوی پنجره بخار گرفته می نگرد

بی اعتنا به آنکه

منتظر

چشم به راه حرکت زمان است

تا

خودنمایی کند.........

ولی چه حیف هدر می رود این انتظار

وقتی می آید

به پهلو روی متکای مخملی تور دوزی شده

دراز می کشد

و مداد را از پشت گوش راست

بیرون می کشد

و به روزنامه خیره می ماند

جواب ۴ افقی

قهوه است

ناگهان

فنجان بند انگشتی قهوه را جلوی مردمک چشمانش می بیند

و ۴ افقی را پر می کند

و

۱ ۲ ۳ عمودی هم پر می شود

و

بی توجه می گذرد

و جدیت تحویل می دهد

او عادت داشت قهوه را تلخ بخورد

تا تلخ تر شود

اما من بی نیاز به توجه

این بار شیرینی سکوت را به آن اضافه کردم

و او گول خورد

و من زیر چشمی

لبخند پنهانی زدم

آنقدر پنهان که بر روی لبانم هویدا نشد

طفلک بیچاره من

نمی داند که همیشه عقربه می ماند

و یک انتظار بی توجه

باز خوشبحال عقربه ها که بهم نزدیکند

و تنها فاصله شان نیم ساعت است.

تا به جایی که رودخانه ستاره را میهمان می کند

ساز نوای توست

از رقص ابریشم

تا تنیدن پیله تا تن نازی پروانه تا  لذت اوج

ساز نوای توست

از عشق و امید و حیرت

تا قائم و نقی و حیدر

ساز نوای توست

ساز نوای تو را به جرعه ای نمی دهم

به جرعه ای به نیازی به عطشی

حتی به حضوری

 نمی دهم

و حرارت وجودت را

لمس می کنم

احساس قد می کشد از

بلوغ رگهایم

وقتی خود را روی کاناپه

فنر در رفته ول می دهم

و تصمیم می گیرم در تاریکی

برایت بنوسیم

تا صبح بیداری چه ناآشنا می مانی

و رژه می روی

و من شاید

مدتهاست که به سقف ترک خورده می نگرم

و روزهای در رفته از میل بافتنی خاطراتم

را دوباره سر می اندازم