پیاله سکوت را سرکشیدم

غلظت ناله ها گلویم را گرفت

صاف نمی شود بغض حسرت نشسته

می خواهم گاهی رها شوم

بین تردید آدمها

تشویش اندیشه ها

شاید

            گاهی نه

                                 همیشه

این رهایی مرا به تو نزدیک تر می کند،

دلتنگ تر می کند

می خواهم گاهی دلتنگ شوم  

بین خاطره خوب دوستیها

بین سکوت بالغ  تنها

می خواهم گاهی تنها شوم

بین امواج دغدغه ها

بین پنهانی واژه ها

می خواهم گاهی پنهان شوم

بین غنچه های بغض در

                      گلدان

 

 

امروز

به قلب پاییزی چنار

حسادت کردم

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ایوان میروم و انگشتانم را

بر پوست کشیده شب میکشم

چراغ های رابطه تارکیند

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب

معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به میهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی ست

                                                                      فروغ فرخزاد

  در انتهای یکی از کوچه های بن بست خیابان امیریه منزل پدری زنده یاد فروغ متروکه شده و در حال خراب شدن است

افسوس!!!!!                                                                 

می شود در دل تنهای سکوت

شعری از یاس شنید

یا که از پیچک پررنگ غریب

سازی از عشق شنید

زیبا

زیباتر

می بینمت

آنگاه که رودخانه عکس رخت را می گیرد

و

با صدای بلند فریاد می زند

بی حرکت

حاضری

لبخند

چی     چی      ک .......

سلام دوستان عزیزم شرمندم که نبودم دستهایم خالی بود

باران که می بارد

پر می شوم از هوای تو

مهر تو بوی باران

و نفس خاک را زنده می کند

شاخه های درخت

روی دیوار گلی

سایه کرده بود

پسرک دستی به باد

تکان داد

و بادبادک

غم تنهایی سایه را پر کرد

زمخت و باتلاقی شده

دنیای اطرافت

کجاست

روزگار مهربانیت

فکر تو خفته

فکر تو مور مور

فکر تو به طیاره ای می ماند

به طیاره ای که به زمین دلخوش کرده

---

سالها پیش

دفتر خاطراتم را نیمه رها کردم

و تنها

گلبرگهای خشک محمدی را

یادگار سهم تنهائی ام کردم

---

این که نیمه تنگ این راه

به کجا ختم می شود

و تو قرار است

قافله کدام پنجره را لخت کنی

خسته ام می کند